จากวันที่พบกัน  จากวันที่พบเธอ

ฉันยังจำ ยังตื้นตัน

เมื่อเธอเป็นคนที่แสนดี 

และเธอก็เป็นเหมือนทุกสิ่ง 

อยากขอพูดความจริงจากใจ 

ฉันจะอยู่เป็นคนของเธอ 

จะรักจะดีกับเธอ ขอให้เธอได้รู้ไว้ 

ฉันจะอยู่เป็นคนของเธอ จะรักเธอตลอดไป 

ทั้งหัวใจ ฉันให้เธอ

 

เพลงนี้เป็นเพลงที่คงจะอธิบายเรื่องของเรากับนายรถได้เป็นอย่างดี 

จากลายมือที่สวยงาม และบรรจงเขียนจากมือผู้ชายคนหนึ่ง  ไม่น่าเชื่อว่า วันนี้มันจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน(สนิท)ของเรา

จากนั้น  ก็ดูเหมือนว่า นายเหมาจะพานายเข้ามาให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น แล้วจากนั้น เรื่องเป็นมายังไงเราก็คงบอกได้ยากเต็มที  พอมารู้สึกตัวอีกครั้งก็คือเรามาอยู่กันเป็นกลุ่มแล้ว

นายกับเราเหมือนว่าจะมีเรื่องราวให้ได้พูดคุย และใกล้ชิดกันมากขึ้น  จากเรื่องสาวของนาย ซึ่งก็คือ เพื่อนชั้น  

แล้วจากเรื่องสาวของนายก็ทำให้เราได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับนายมากขึ้น  ขนาดทีว่าวันนึงเราต้องได้คุยโทรศัพท์กับนายอย่าน้อย 30 นาที  ซึ่ง 30 นาทีนี้ก็คือ 30 นาทีที่นายคุยหน้าตู้โทรศัพท์โรงพยาบาลสมิติเวช  แล้ว 1 ในความทรงจำของเรากับนายก็คือ PCT ของเรานั่นเอง

เบอร์ 02-813-2228 กด 6 ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราผูกพันกับนายมากขึ้นทุกวัน ทุกวัน 

จนกระทั่งวันหนึ่ง  เราสองคน เกิดอาการอยากไปออกกำลังกายโดยการไปตีแบดตอนปิดเทอมน่ะ  นายรถก็เลยมารับเราที่บ้านเพื่อไปตีแบดกันน่ะ  แล้ววันนั้นก็ทำให้เราเริ่มมีความรู้สึกดีกับนายรถมากขึ้น จากคำพูดธรรมดาๆ  จากเหตุกรณ์ธรรมดาคือ

ระหว่างทางเดินไปขึ้นรถเมล์ เราต้องเดินในซอยที่ไม่มีฟุตบาท แล้วเราเดินอยู่ด้านนอก  ส่วนนายรถเดินอยู่ด้านใน  นายรถก็พูดขึ้นมาว่า
นายรถ : " ไปเดินข้างในไป  ให้ผู้ชายอย่างเราได้ปกป้องผู้หญิง อย่างแกบ้างได้มั้ย "
แนน :  ไม่ต้องหรอกย่ะ  ชั้นเดินข้างนั้นไม่ถนัดน่ะ
นายรถ : เอาเหอะน่า  ให้ผู้ชายได้เป็นผู้ชายบ้าง  ยังไงแกก็เป็นผู้หญิงนะ  เข้าใจ๋ ??
แนน : ................ 

วันนั้นมันเลยเป็นเหมือนวันที่ทำให้เราได้เริ่มรู้สึกดีกับเพื่อนเราคนนี้มากขึ้น

แล้วรูปใบแรกระหว่างเราก็ได้มาจนได้

 

แม้จะเป้นเพียงแค่รูปสติ๊กเกอร์ใบเล็กๆ ใบหนึ่ง  แต่หลายๆคนคงไม่รู้ว่า  ใบนี้มันสำคัญกับเราแค่ไหน  จนทุกวันนี้รูปใบนี้ก็ยังอยู่กับเราตลอดเวลา

ใบแรก  แต่เรามีความสนิทสนมกันมากกว่ารูปในปัจจุบันซึ่งเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะมีเลยด้วยซ้ำไป  รูปใบนี้มันทำให้เรารู้ว่า เราหน้าตาคล้ายกันเหมือนกันนะ

 

เชียงราย

แล้วจากความสนิทสนมกันก็ทำให้เรากับนายรถได้ไปเที่ยวกันบ่อยขึ้น  และหนึ่งในนั้นก็คือ ที่  เชียงราย  เราไปเชียงรายกัน 4 คน  คือ กาน ปุ้ย เหมา รถ

เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน 1 อาทิตย์เต็มๆ  ไปเที่ยวทุกที่ที่เราอยากไป  ทำอะไรก็ได้ที่เราอยากทำกับเพื่อนๆที่เรารัก  แล้วสิ่งที่เราได้เรียนรู้จากเพื่อนก็คือ  เพื่อนกลุ่มนี้คือเพื่อนที่ร่วมเป็นร่วมตายกับเราได้เลย  เราไม่สบายบนภูชี้ฟ้า  นายรถก็วิ่งหาหยูกยามาให้  คอยเป็นบอดี้การ์ดเวลาเดินเขา แล้วยังอะไรอีกหลายๆอย่าง

แม้กระทั่งที่นอนที่กว่าแค่ 150 ซม  แต่พวกเราก็นอนกันได้ 4 คน  กอดกันกลม เนื่องจากอากาศหนาวมาก  แล้ววันนั้นแหละค่ะก็คือวันที่เราาเริ่มรู้ว่า  เค้าเป็นคนที่น่าสนใจคนหนึ่ง

 

ลำปาง 

จากนั้นเราก็ได้ไปทำค่ายด้วยกัน  ที่จังหวัดลำปาง  และก้ได้ไปนอนบนแพที่เขื่อนกิ่วลมด้วยกัน  และก็เหมือนเดิม เราสองคนก็สนิทกัน ไปไหนไปด้วยกัน  จนได้เวลาจะนอน เราก็โดนนายรถลากขึ้นไปอาบน้ำด้วยกัน  (อ๊ะ อ๊ะ  ไม่ได้อาบด้วยกัน  แต่ขึ้นไปเป็นเพื่อนกัน  ) เราก็จัดข้าวของเครื่องนอนไว้เรียบร้อยแล้ว  หมอน2 ใบ ผ้าห่ม 2 ผืน

พอกลับมาหลังจากที่ไปอาบน้ำแล้ว  ปรากฏว่าเครื่องนอนดิฉันเหลือ สำหรับ 1 คนเท่านั้น งงสิคะ  ใครวะมาเอาของชั้นไป  แล้วงี้จะทำไงหล่ะ  ก็เดินหาจนทั่วแต่ก้ไม่มีเหลือเลย  แล้วเราสองคนนอนตรงท้ายเรือด้วย  หนาวชะมัด  นายรถก็เลยมาบอกว่า  เดี๋ยวมันนอนท้ายเรือให้เรานอนด้านใน   ( มันจะต่างอะไรกันวะ ยังไงเราก็หนาวกัน 2 ตนอยู่ดี  แต่เราหนาวน้อยกว่าแกหน่อยเท่านั้นแหละ )

ตอนนี้ข้าวของที่เราขนขึ้นแพมาก็มีประโยชน์ตอนนี้แหละ  นายรถมีผ้าขนหนูที่เปียก เพราะเพิ่งไปอาบน้ำมา ก็เอามาทำเป็นหมอน  ส่วนเรามีผ้าห่มที่ผืนเล็กแบบพับได้อ่ะ ยาวประมาณ 150 ซม ของปุ้ย  ก็เลยเอามาเป็นผ้าห่มของเรา  แล้วเราทั้งสองคนก็สูงกว่า 150 ซม ทั้งคู่  แต่นายรถสูงกว่าเรานี่นา  เราก็เลยสละผ้าห่มที่หนาให้นายนั่นไป เพราะยังไงเราก็อุ่นกว่า เพราะมีคนนอนข้างเราทั้งสองข้างไง  แต่นายรถไม่มีคนนอนข้างอีกข้างนึง       

กลายเป็นว่า  เราได้ผ้าห่มที่ไม่อุ่นกับหมอน 1 ใบ  นารถได้ผ้าเช็ดตัวที่หนาวแทนหมอน กับ ผ้าห่มอุ่นๆ 1 ผืน  เพื่อนเราทำกันได้นะ 

พอเราตกลงกันได้ล้มตัวลงนอน  ก็ไม่สนใจอะไรอีก  นายรถก็ลงนอนข้างเรา  แล้วความอบอุ่นก็เข้ามาแทนที่ความหนาวเย็นท่ามกลางเขื่อนของพวกเราทั้งสองคน  นายรถแบ่งผ้าห่มที่หนาให้เราด้วยคนละครึ่ง  เลยกลายเป็นว่า เราห่มผ้า 2 ชั้น  นายรถห่ม 1 ชั้น และไม่เต็มผืน  แล้วเราสองคนก็นอนกันแบบนั้น  จนกระทั่งเช้า
พอเรารู้สึกตัว  เราก็ไม่กล้าลุกขึ้นเลย  เพราะเรารู้ว่านารถหนาวมากจากท่าที่นายรถนอนน่ะ  นายรถนอนเป็นกุ้ง เลย  ( เหมือนอาหารที่นายรถชอบกิน ) ในขณะที่มือเขาก็ซุกตัวอยู่ข้างเรา  แล้วเราก็ได้ยินเสียงเพื่อนอีกคนนึงบอกว่า  ทำไมรถนอนแบบนั้น  ไม่มีผ้าห่มเหรอ  แล้วก็มีคนเอาผ้าห่มมาให้นายรถ  แล้วนายรถก้เหมือนกับว่า เพิ่งได้รับความอบอุ่นจากค่ำคืนที่หนาวเหน็บ

คืนนั้น  ทำให้เรารู้ว่า เพื่ฝอนเราคนนี้คือคนที่รักเราจริงๆ   แบบว่า เพื่อนตายน่ะค่ะ

เวลาที่ผ่านไป ก็ยังทำให้เราน่ะ ได้เรียนรู้นายรถมากขึ้น  หลายๆอย่าง   อยย่างวันเกิดเราเมื่อปี 2547  นายรถก็มาเซอร์ไพรซ์เราด้วย ตุ๊กตาหมี Prince หลังจากที่เราทะเลาะกันก่อนวันเกิดเรา 3-4 วันน่ะ แต่หากไม่รัก เค้าจะทำให้เราเรอ

ความรักเพื่อน

เราเคยคุยกับนายรถตลอดเวลา  เค้าคือคนที่เราคิดว่ามองเราขาดที่สุด  รู้ว่าเวลานี้เราต้องการอะไร และเค้าก็เป็นห่วงเรามากที่สุด  ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม นายรถมักมองเราด้วยความคิดที่คนอื่นคาดไม่ถึง

เมื่อตอนที่ยังเรียนอยู่ เราเคยทำวีรกรรมที่ยากจะลืมไปหลายอย่างอยู่เหมือนกัน  และนายรถนี่แหละ ที่เป็นทำให้เราเห็นถึงความจริงในหลายๆมุมมอง  และหนึ่งในนั้นก็คือ การที่เรายังเป็นเพื่อนกันนั่นเอง

 

และตลอดเวลาที่นายรถเป็นคนในความจริงของเรา  เรามักจะรู้สึกน้อยใจนายรถทุกครั้ง เมื่อเอาเราไปเปรียบเทียบกับปุ้ย  ก็ในเมื่อเราเป้นแค่เพื่อน  แต่กับปุ้ย เป็นคนที่เค้าชอบ  ดังนั้นทุกอย่างมักต่างกัน และเมื่อเรารู้เรามักจะน้อยใจทุกครั้ง  แต่ก็ทุกครั้งอีกเหมือนกันที่นารถมักจะบอกเราว่า เค้านั่นแหละห่วงเรานะ  ไม่ใช่ไม่ห่วง  แต่เค้าห่วงเราอยู่ห่างๆ 
เค้าดูแลเราได้แค่ห่างๆ  ไม่กล้าเข้ามาดูแลเราใกล้ชิดมากกว่านี้ 

เราได้ทุกสิ่งทุกอย่างจากนายรถเท่าที่นายนั่นให้ได้  และสิ่งหนึ่งที่มีค่ามากที่สุดคือ ความเป็นเพื่อนที่นายรถบอกว่า เราคือเพื่อน และไม่มีวันที่เค้าจะทิ้งเพื่อนคนนี้และไม่เคยโกรธเราเลย เพราะเราคือเพื่อนเค้า  ซึ่งนั่นก็คือเค้าได้เรียนรู้เราแล้วต่างหาก   

ไม่ว่าระหว่างเรามันจะเปลี่ยนแปลงไปมากมายขนาดไหน  แต่เราเชื่อว่า  ความเป็นเพื่อนของเราจะยังอยู่ตลอดเวลา  จริงมั๊ย

 

Although everything will change but between us everything doesn't change